Türban yasasında demokrasi dersi. Ayşe Nur Bahçekapılı ve Kemal Kılıçdaroğlu aktif idi.


TBMM, tarihinde çok az rastlanan bir görüşmeye daha tanık oldu. İktidar ve muhalefet partileri AKP ve MHP anlaşarak, kamuoyunda çok tartışılan, bazı kurum ve kuruluşların karşı çıktığı türban düzenlemesine ilişkin Anayasa değişikliği teklifini ilk tur oylamasını rekor oyla geçirdi.

KAMER GENÇ ROL ÇALDI

Tunceli Bağımsız Milletvekili Kamer Genç, 13 saatlik türban maratonunda hemen hiç susmadı. Ya kürsüye çıktı ya da oturduğu yerden laf attı. Oturduğu yerden laf atan AKP Düzce Milletvekili Metin Kaşıkoğlu’da Genç’ten sonra tutanaklarda en fazla ismi geçen milletvekili oldu. CHP İzmir Milletvekili Canan Arıtman ise bu kez kürsüde konuşan AKP’li hemcinslerine laf attı.

KÜRSÜDE KADIN HAKİMİYETİ

TBMM tarihinde ilk kez Genel Kurul kürsüsünde kadın hakimiyeti vardı. Türban düzenlemesine ilişkin Anayasa değişikliği teklifi üzerine AKP’den 7, CHP’den 2, DTP’den 2 ve MHP’den 1 olmak üzere toplam 12 kadın milletvekili söz aldı. AKP’den İstanbul Milletvekilleri Ayşenur Bahçekapılı, Güldal Akşit, Nursuna Memecan, Özlem Türköne, Alev Dedegil ve Konya Milletvekili Ayşenur Türkmenoğlu, CHP’den İstanbul Milletvekilleri Nur Serter ile Necla Arat söz alırken, DTP’den Batman Milletvekili Ayla Akat Ata ve Diyarbakır Milletvekili Aysel Tuğluk kürsüde konuştu. İki kadın milletvekiline sahip olan MHP’de ise kürsüde türbanı erkek milletvekilleri savundu.

Kemal Kılıçdaroğlu

Kemal Kılıçdaroğlu


GENEL KURUL’DA BU KEZ DÜZEYLİ LAF YARIŞI

Türban görüşmeleri sırasında milletvekilleri arasında sık sık laf atma yarışı da yaşandı. Zaman zaman küfürlü yumruklu tartışmalara sahne olan Genel Kurul da bu kez laf atmaların seviyesi fazla düşmedi. AKP’li Metin Kaşıkoğlu muhalefet sözcülerine en fazla laf atarak tutanaklara ismini yazdırdı. CHP İzmir Milletvekili Canan Arıtman da laf atanlar arasında AKP’li Kaşıkoğlu’nda sonra tutanaklara hem fazla ismi geçen milletvekili oldu. Kadın haklarının öncüsü olan Arıtman bu kez hem cinslerini sert ifadelerle laf atarak eleştirdi. DTP’den Hasip Kaplan da görüşmeler boyunca susmayan milletvekilleri arasında yer aldı.

KÜRSÜDE KADIN HAKİMİYETİ

TBMM tarihinde ilk kez Genel Kurul kürsüsünde kadın hakimiyeti vardı. Türban düzenlemesine ilişkin Anayasa değişikliği teklifi üzerine AKP’den 7, CHP’den 2, DTP’den 2 ve MHP’den 1 olmak üzere toplam 12 kadın milletvekili söz aldı. AKP’den İstanbul Milletvekilleri Ayşenur Bahçekapılı, Güldal Akşit, Nursuna Memecan, Özlem Türköne, Alev Dedegil ve Konya Milletvekili Ayşenur Türkmenoğlu, CHP’den İstanbul Milletvekilleri Nur Serter ile Necla Arat söz alırken, DTP’den Batman Milletvekili Ayla Akat Ata ve Diyarbakır Milletvekili Aysel Tuğluk kürsüde konuştu. İki kadın milletvekiline sahip olan MHP’de ise kürsüde türbanı erkek milletvekilleri savundu.

GENEL KURUL’DA BU KEZ DÜZEYLİ LAF YARIŞI

Türban görüşmeleri sırasında milletvekilleri arasında sık sık laf atma yarışı da yaşandı. Zaman zaman küfürlü yumruklu tartışmalara sahne olan Genel Kurul da bu kez laf atmaların seviyesi fazla düşmedi. AKP’li Metin Kaşıkoğlu muhalefet sözcülerine en fazla laf atarak tutanaklara ismini yazdırdı. CHP İzmir Milletvekili Canan Arıtman da laf atanlar arasında AKP’li Kaşıkoğlu’nda sonra tutanaklara hem fazla ismi geçen milletvekili oldu. Kadın haklarının öncüsü olan Arıtman bu kez hem cinslerini sert ifadelerle laf atarak eleştirdi. DTP’den Hasip Kaplan da görüşmeler boyunca susmayan milletvekilleri arasında yer aldı.

KÜRSÜDE KADIN HAKİMİYETİ

TBMM tarihinde ilk kez Genel Kurul kürsüsünde kadın hakimiyeti vardı. Türban düzenlemesine ilişkin Anayasa değişikliği teklifi üzerine AKP’den 7, CHP’den 2, DTP’den 2 ve MHP’den 1 olmak üzere toplam 12 kadın milletvekili söz aldı. AKP’den İstanbul Milletvekilleri Ayşenur Bahçekapılı, Güldal Akşit, Nursuna Memecan, Özlem Türköne, Alev Dedegil ve Konya Milletvekili Ayşenur Türkmenoğlu, CHP’den İstanbul Milletvekilleri Nur Serter ile Necla Arat söz alırken, DTP’den Batman Milletvekili Ayla Akat Ata ve Diyarbakır Milletvekili Aysel Tuğluk kürsüde konuştu. İki kadın milletvekiline sahip olan MHP’de ise kürsüde türbanı erkek milletvekilleri savundu.

Kemal Kılıçdaroğlu

Kemal Kılıçdaroğlu

GENEL KURUL’DA BU KEZ DÜZEYLİ LAF YARIŞI

Türban görüşmeleri sırasında milletvekilleri arasında sık sık laf atma yarışı da yaşandı. Zaman zaman küfürlü yumruklu tartışmalara sahne olan Genel Kurul da bu kez laf atmaların seviyesi fazla düşmedi. AKP’li Metin Kaşıkoğlu muhalefet sözcülerine en fazla laf atarak tutanaklara ismini yazdırdı. CHP İzmir Milletvekili Canan Arıtman da laf atanlar arasında AKP’li Kaşıkoğlu’nda sonra tutanaklara hem fazla ismi geçen milletvekili oldu. Kadın haklarının öncüsü olan Arıtman bu kez hem cinslerini sert ifadelerle laf atarak eleştirdi. DTP’den Hasip Kaplan da görüşmeler boyunca susmayan milletvekilleri arasında yer aldı.

-İŞTE 13 SAATLİK MARATONDAN TUTANAKLARA YANSIYANLAR

-KİM KİME TERBİYESİZ DEDİ-

Anayasa Başkanı Burhan Kuzu’nun, komisyon görüşmeleri sırasında CHP’li milletvekilleri ile arasında yaşanan bir olayı hatırlatınca Genel Kurul’da şöyle bir dialog yaşandı;
ŞAHİN MENGÜ (Manisa) – Sayın Başkan, bana “terbiyesiz” diyor. Ben burada oturuyorum…
ANAYASA KOMİSYONU BAŞKANI BURHAN KUZU (Devamla) – Size “terbiyesiz” filan demedim.
KEMAL KILIÇDAROĞLU (İstanbul) – Hayır efendim, “terbiyesiz” dediniz.
ANAYASA KOMİSYONU BAŞKANI BURHAN KUZU (Devamla) – Ne güzel vallahi, her şeyi böyle anlıyorsunuz siz.
KEMAL KILIÇDAROĞLU (İstanbul) – Hayır efendim…
ANAYASA KOMİSYONU BAŞKANI BURHAN KUZU (Devamla) – Hayır, ben “terbiyesiz” filan demedim.
K. KEMAL ANADOL (İzmir) – “Utanmıyor musun” dedin, tutanakta var.
KEMAL KILIÇDAROĞLU (İstanbul) – Sözünü geri alsın efendim.
BAŞKAN – Sayın Anadol, tutanaklara bakacağım efendim.
ANAYASA KOMİSYONU BAŞKANI BURHAN KUZU (Devamla) – “Terbiyesiz” demedim, bu anlamda söylemişsem özür dilerim. Bu anlamda kimseye ben bir şey söylemedim.
KEMAL KILIÇDAROĞLU (İstanbul) – Hayır efendim…
ŞAHİN MENGÜ (Manisa) – Tutanaklara bakar mısınız.
ANAYASA KOMİSYONU BAŞKANI BURHAN KUZU (Devamla) – İşte, söyledik biz de…
ŞAHİN MENGÜ (Manisa) – “Utanmıyor musun” dedi Sayın Başkan.
ANAYASA KOMİSYONU BAŞKANI BURHAN KUZU (Devamla) – “Utanmıyor musun” sözü “terbiyesiz” anlamına gelmez, bakın da bana neler demiş orada, okuyun, siz görün orada.
ŞAHİN MENGÜ (Manisa) – Görürsün ne dediğini!
ANAYASA KOMİSYONU BAŞKANI BURHAN KUZU (Devamla) – Bakın, onu okuyun, görün, bakın, neler demişsiniz.
ŞAHİN MENGÜ (Manisa) – Sen doğru konuş!
ANAYASA KOMİSYONU BAŞKANI BURHAN KUZU (Devamla) – Ben doğru konuşuyorum.
BAŞKAN – Sayın Kuzu, lütfen…
ŞAHİN MENGÜ (Manisa) – Sen konuşmasını bilmiyorsun!
ANAYASA KOMİSYONU BAŞKANI BURHAN KUZU (Devamla) – Sizden öğrenecek değilim Sayın Mengü.
ŞAHİN MENGÜ (Manisa) – Ne diyorsunuz anlamadım?
ANAYASA KOMİSYONU BAŞKANI BURHAN KUZU (Devamla) -Konuşmayı sizden öğrenecek değilim.
ŞAHİN MENGÜ (Manisa) – Benden öğreneceksin!
ANAYASA KOMİSYONU BAŞKANI BURHAN KUZU (Devamla) – Niye öğreneceğim sizden!

ŞAHİN MENGÜ (Manisa) – Yalan söylüyorsun! Yalan söylüyorsun! Benle ilgili olmayan bir şeyi söylüyorsun burada! Saygısız herif!
ANAYASA KOMİSYONU BAŞKANI BURHAN KUZU (Devamla) – Neden yani, kim yalan söylüyor?
ŞAHİN MENGÜ (Manisa) – Bana acı gelmiyor, senin gibi Anayasa hukukuna acı geliyor. Sekiz tane Anayasa kitabı okudum, bir tane atıf yok sana be!
KEMAL KILIÇDAROĞLU (İstanbul) – Yani kendi gerekçeniz değil mi Hocam?
ŞAHİN MENGÜ (Manisa) – Onun özür dilemesi için getirtiyorsunuz onu. Benim adım geçti, bana o hakkı vermek durumundasınız Sayın Başkanım.
ŞAHİN MENGÜ (Manisa) – Yerimdeyim Sayın Başkan.
BAŞKAN – Efendim, bakın orada sıra var, lütfen…
ŞAHİN MENGÜ (Manisa) – Şu köşeye mi geçeyim?
BAŞKAN – Ben sizi dinliyorum, buyurun efendim.
ŞAHİN MENGÜ (Manisa) – Özür dilesin, Sayın Başkan.
BAŞKAN – Fakat bu ifadenin direkt olarak muhatabı…
ŞAHİN MENGÜ (Manisa) – Özür dileyecek.
ANAYASA KOMİSYONU BAŞKANI BURHAN KUZU (İstanbul) – Muhatabı siz değilsiniz bunun.
BAŞKAN – Sayın Kuzu, efendim, bir dakika, söz hakkınız baki. (CHP sıralarından “Tutanağı okuyun, biz de dinleyelim.” sesi.)
AHMET ERSİN (İzmir) – Efendim, isminin geçmesi yeter.
BAŞKAN – Arkadaşlar niçin heyecanlanıyorsunuz, ne var bunda? Sakin olun, sakin olun.
Evet, buyurun Sayın Kuzu.
ANAYASA KOMİSYONU BAŞKANI BURHAN KUZU (İstanbul) – Evet, Sayın Başkanım, şimdi, tabii, Cumhuriyet Halk Partisi Grubu adına, malumunuz, Hakkı Suha Okay konuştu. Ben konuşma sırasında “Sayın Okay” derken “Sayın Mengü” de dedim. Doğrudur, ama, hedefimin kendisi olmadığını da söylüyorum, ama, ille konuşmak istiyor kendisi.
BAŞKAN – Hayır, orasını siz karıştırmayın Sayın Kuzu, lütfen efendim.
ŞAHİN MENGÜ (Manisa) – Sen değil, Başkan takdir edecek onu.
ANAYASA KOMİSYONU BAŞKANI BURHAN KUZU (İstanbul) – Teşekkür ediyorum.
KAMER GENÇ (Tunceli) – Ağzından çıkanı kulağı duymuyor.
HAKKI SUHA OKAY (Ankara) – Sayın Kuzu “Ben Sayın Mengü’yü değil, Sayın Okay’ı…” Bana sataşmış oluyor böylece.
ANAYASA KOMİSYONU BAŞKANI BURHAN KUZU (İstanbul) – Müsamere, müsamere.

-GENÇ KIZDIRDI, GÜLDÜRDÜ, GERDİ-

KAMER GENÇ (Tunceli) – Sayın Başkan, Komisyon Başkanı…(Gülüşmeler)
BAŞKAN – Evet, Sayın Genç siz ne diyorsunuz efendim?
Buyurun dinliyorum.
KAMER GENÇ (Tunceli) – Gülünecek bir şey demiyorum. Komisyon Başkanı konuşmasında benim komisyonda gidip başkasının yerine oturduğumu, yaşıma göre, başıma göre hareket etmediğimi ve birtakım gerçek dışı konuşmalar yaptığımı… İsmimi iki defa, üç defa anarak şahsıma sataştı. Uygun görürseniz iki dakika da ben kendisine cevap vereyim.
BAŞKAN – Hayır.
Sizin isminizi ifade etti. Komisyon sıralarına oturduğunuzu ve komisyondaki üyelerin açıkta kaldığını, sonradan kalktığınızı söyledi.

Kemal Kılıçdaroğlu

Kemal Kılıçdaroğlu

Önerdiğim yazılar

One response to “Türban yasasında demokrasi dersi. Ayşe Nur Bahçekapılı ve Kemal Kılıçdaroğlu aktif idi.

  1. GÜNLÜK SİYASİ GAZETE 31 Mayıs 2008 / sayı: 744 soL Haber

    Hukukçular toplumsal hayata müdahale edebilirler
    15 Ocak 2007, Pazartesi
    Avukat Evren Demircan, Ayhan Erdoğan ile “hukuk” üzerine sohbet etti.

    “12 Eylül’le hesaplaşmak ve bu Anayasa’yı meşru ve hukuksal yollarla ortadan kaldırabilecek girişimde bulunmak lazım, bu yetmez, 12 Eylül darbecilerini yargılama faaliyetini sürdürmek gerekir.”

    Öncelikli olarak hoşgeldiniz. Sizi tanıyabilir miyiz?
    1952 İstanbul doğumluyum. Askerlik sonrası 1974’ün başında emniyet teşkilatına polis olarak katıldım. 1977 yılı itibariyle Pol-Der yöneticiliği yaptım. Kapatılana kadar da genel merkez yöneticisiydim. 12 Eylül’den yaklaşık bir yıl kadar sonra gözaltına alındım. Türk Ceza Yasası’nın kaldırılan ünlü 141. maddesinden yargılandım, uzun süre ceazevinde kaldım. Tahliye olduktan sonra da çeşitli kereler gözaltına alınıp, çeşitli kereler de yargılandım. ‘83’de emniyet teşkilatından ihraç edildim. ‘86’da Danıştay kararıyla geriye döndüm. ‘87’nin başlarında, Kenan Evren’in devlet başkanı olduğu dönemde, Abdülhamit hayranı bir devlet başkanının emrinde polis olarak çalışmayı kabullenemediğim gerekçesiyle dilekçe verip istifa ettim. ‘88 yılında Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi’ni bitirdim. ‘89 yılından beri de serbest avukatlık yapıyorum. ‘93 yılından beri İstanbul Barosu’na kayıtlı avukatım. Halkevlerinde yöneticilik yapmamın yanı sıra, İnsan Hakları Derneği’nin kuruluş aşamasında, bir süre Ankara şubesinin üyesi olarak faaliyet sürdürdüm. Kamu sendikalarının kuruculuğunu ve 10 yılı aşkın süredir de hukuk müşavirliğini yaptım. Toplu sözleşme ve grev ile ilgili makaleler yazdım, davalar açtım. En son Tüm Bel-Sen’in “kamu sendikalarının toplu sözleşme yapma hakkı”na ilişkin davayı da Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne götürdüm. Olumlu bir cevap geldi, ancak kamu sendikaları bu cevabı hâlâ değerlendirebilmiş değil. Velhasıl hep toplumsal olayların içerisinde, halkın yanında diyebileceğim bir noktada durmaya çalıştım, halen de durmaya çalışıyorum.

    Hukuk, yargı, hukukun üstünlüğü vb. sizce gerçekliği olan kavramlar mıdır? Yoksa usulen mi dillendirilmektedir? “Sosyal hukuk devleti”nin açılımı nedir? Sizce Türkiye sosyal bir hukuk devleti midir?
    Hukuk bugünkü anlamıyla iktisadi sistemin ve toplumsal ilişkilerin meydana getirdiği biçimi ifade eden bir üst yapı kurumudur. Toplumsal ilişkilerin düzenlenmesi için yasa çıkartılır gibi görünür, ama genellikle toplumsal ilişkilerin sonucudur o çıkan. Hukuk, vatandaşlar açısından baktığınızda adalet duygusunun karşılandığı, hakkını arayabileceği gibi bir anlam taşırken; egemenler açısından sömürü ilişkisinin toplumsal dinginlik içerisinde, kazaya belaya uğramadan devam etmesinin bir aracı olarak gözükmektedir. Tarihsel olarak hukuk, mal mübadelesiyle başlayan bir sürecin günümüzdeki karmaşık biçimi, hatta en üst düzeyi olan burjuva hukuku diye bildiğimiz ilişkiler biçimine dönüşmesini ifade etmektedir. O çok sıradan olan mal mübadelesi bugün çok daha kapsamlı, üst boyutta bir yere taşınmış durumdadır. Toplumsal ilişkilerin ve insanın gelişmesi, teknoloji, ürettiğimiz kavramlar, kendi ürettiğimiz meta fetişizmi içerisindeki tüketim politikaları vb. Hukukun çıkışından bu yana düzenlediği ilişkilerin biçiminin sömürü ilişkisi olduğunu görürüz. İçerik olarak hukuk, o toplumsal ilişkilerin düzenlenmesine yönelik yasalar veya hukuk yürütücülerinin tekabül ettiği dönemlere yahut da yönetim biçimlerine ilişkin toplumsal yapıyı düzenleme şeklidir. Hukuk kabaca toplumsal ilişkilerin bir dışa yansıma biçiminin ifadesidir. Kendisi bir bilim değildir, ancak bilimsel bir yöntemle öğrenilebilinir bir fenomendir aslında. Her ne kadar üst yapının alt yapıyı belirlerlemede etkisi olabilir diyorsak da hukuk açısından bunun bir sınırı vardır. Hukuk için tarihsel olarak bakıldığında daha çok aşağıdan yukarıya doğru gelen bir sürecin sonuçlarını görmekteyiz.

    Hukuk, tekabül ettiği toplumsal ilişkilere göre içerik kazanmakta ve vatandaş da hep aynı şekilde adalet duygularıyla hukuka yaklaşmaktadır. Örneğin islami cemaatlerin de, feodalite döneminin de, burjuvazinin de kendi hukuku vardır. Mesele, halkın adalet duygusunu tatmin edebilecek içeriği taşıyıp taşımadıklarıdır. Bu da adalet duygularını bekleyen halkın, ezilenlerin, sömürülenlerin hukuka müdahale edebilecek güçleri ile ilişkili bir iştir.

    Sosyal hukuk devleti meselesi tam da bu noktada anlam taşır. Eğer halk olarak örgütlü bir mücadeleniz, toplumsal yaşama müdahale edebilen dinamik devrimci güçleriniz, halkla beraber mücadele eden yapılarınız kurumlarınız, siyasi örgütleriniz yoksa “sosyal hukuk devleti”nin kendiliğinden inşası ancak dışarıdaki başka koşulların zorunlu kılmasına bağlıdır. Yalnız hukuk kaba sömürü yasalarının toplamı da değildir. Hukuk, ezilenlerin de ezenlerle eşitmiş hissini yaratabileceği, onlarla benzer koşullara sahip olabilme ihtimalinin varsayılabildiği belli koşulların yaratıldığı bir sistemdir aynı zamanda. Sistemin hukuk olarak kendini tanımlayabilmesi için yönetenler tarafından ezilenlere belli haklar, belli taahhütler verilir ki toplumsal ilişkilerde o kurallara herkes riayet etsin, en azından riayet edilmesi konusunda toplumu manüple edebilsinler. Ezilenlerin, sömürülenlerin yürüttüğü mücadele sonucu elde edilen toplumsal tarihsel kazanımlarında dert edildiği bir durumu ifade etmesi nedeniyle hukuk ayrıca bir önem kazanmaktadır. Toplumdaki egemenler sömürülenlerin oluşturduğu sınıfların-katmanların çevrelerin birbirine karşı elde etmek için yürüttükleri mücadeleyi ifade eder hukuk.

    Türkiye’de günümüzde ezilenlerin sınıf mücadelesi verdiğinden söz etmek pek mümkün değil. Tam tersine önemli bir kesim, sınıf mücadelesi yerine sınıftan kurtulma mücadelesi vermeyi maniple eden liberalizmin bu maniplasyonuna uygun yaşamaya başlamış durumda. Dolayısıyla devletin burada sosyal hukuk devleti olması gibi bir zorunluluğu da ortadan kalkmış oluyor. Çünkü sosyal devlet toplumdan gelen bir taleple ilişkilidir. Kamuya ait olan yerlerin yağmalandığı, güvenliği, sağlığı, eğitimi özelleştirilen, sosyal güvenlik kurumlarını ortadan kaldırarak, yaşlılık ve ihtiyaç zamanında vatandaşının yanında yer almayan böylesi bir yapıya “devlet” demek mümkün, ama sosyal devlet demek mümkün değildir. Kaldı ki, emekçilerin yoksulların işsizlerin sömürülenlerin sosyal hakları içeren talepleri özellikle liberaller tarafından ihanet gibi algılanmaktadır. Para edecek her şey özelleştirildiği için kamu ve halka ait olan her türlü değer aşağılanarak değerinden çok aşağıya elden çıkartıldı. Türkiye günümüzde sosyal bir hukuk devleti değildir, ama bir devlettir. Bunun anlamı da emekçiler, yoksullar, işsizler ve sömürülenler için çok ağırdır. Sosyal hukuk devleti olamadığınız vakit sosyal taleplerinizle ilişkili yürüyebileceğiniz hukuksal bir zemin de kalmaz. Ezilenlerin elinde kalan son hukuksal kazanılmış olan sosyal haklar da rötüşlenmiş ve kaldırılma aşamasındadır.

    Özellikle AB ile müzakerelerin başladığı dönemde, sıcağı sıcağına “AB uyum yasaları” başlığı altında, TCY, CİY, CMY, Terörle Mücadele Yasası başta olmak üzere, birçok yasada “reform” adı altında değişiklikler yapıldı. Bu “reform”ları nasıl değerlendirmek gerekir?
    AB, ile ilişki aslında emperyalizmle sömürge ilişkisi biçiminde sürdüğü görünümü vermektedir. Siyasi temsilcileri sömürge valisi edasıyla davranmaktadır. Ülke yöneticileri AB’nin savunduğu ilkeleri, kriterleri, içinde olmayan talepleri dahi karşılama eğilimindedir. Bunun da ötesinde AB’nin kriterlerinin liberaller, özellikle de soldan dönme olanlar, sadece Kopenhag kısmını veya insan hakları kısımını haka sunmakta, ama bir Masricht kriterinden bahsetmemektedirler. Ülkemiz AB savunucuları ekonomi ile ilişkili bölümlerini ele almamakta ve uygulamaktadırlar. Bu anlamıyla özelleştirmeler yapılmakta, sosyal devlet politikalarından vazgeçilmekte, ücretler kısılmakta, emekçilerin gelirlerine el konulmakta, gelecekte başlarına gelebilecek felaketlere karşı sosyal devlet kurumları kendi hallerine bırakılmaktadır.

    Öncelikle TCK’de çok ciddi bir değişiklik bulunmamaktadır. Eski TCK’nin devlete karşı suçlar bölümü ile terörle mücadeleye ilişkin kısım aynen kaldı. Yargılamaya ilişkin hükümlerde bir zenginleşmeden söz edebiliriz, kimi nisbi kazanımlar söz konusudur, ama orada da eksiklikler bulunmaktadır. Savcının yargılamada bulunduğu yer yetkileri ile savunmanın yetkileri Savcının adliye binalarında bulunması gibi. Öte yandan AB’nin “uyum yasaları” ile toplumsal düzeneklerde vatandaşın insan haklarını savunuyor görünümü kazandırılması yine bir manüplasyondur. Çünkü sizin hırsızlık ya da gasp suçunda vatandaşınızın nasıl yargılanacağı veya ne kadar ceza alacağı mutlaka önemlidir. Ancak öncelikle bu suçların meydana gelmesine neden olan, onları o suça iteleyen toplumsal ve ekonomik durumun çözümlenmesi için bir şey yapılması gerekirdi. AB bunu yapmıyor, tam tersine Türkiye’nin bu tür suçları engelleyebilecek ekonomik durumunu engelleme çabasına giriyor. Türkiye’de tarıma, köylülüğe, sanayiye ilişkin müdahaleler çoğunlukla sağlıklı müdahaleler değildir. Üretimin belli standartlara kavuşması bizim halkımız açısından da olumludur ki bu standartları da zaten bizi sevdikleri için yapmıyorlar, bizden alacakları malların kendileri için güvenilir olması ve verimli olması için yapıyorlar, ama bu kadar ülke kaynağını feda ederken karşılığının bu olmasını da çok anlamlı bulmuyorum, bunu bizim de becermemiz mümkündü.

    Sadece Jandarma Genel Komutanlığı ve Emniyet Müdürlüğü’ne gönderilen ve birkaç hukukçuya danışılarak yasalaşan Terörle Mücadele Yasası (TMY) da AB’nin kimliğini deşifre etmeye yarayan “reform”lardan biri olarak görülebilir mi?
    Belki biraz sonra F tipi cezaevlerine de geliriz ama F tipleri AB’den alınma. Kendilerini “özgürlükçü sol” diye nitelendiren liberal arkadaşlar var, bu arkadaşlarımız F tipinin AB’nin projesi olduğunu göz ardı etmektedirler. AB, TMY’ye de ses çıkartmaz. AB, Korsika’daki Fransa’ya karşı bağımsızlık mücadelesi veren yapıları, Fransız İstihbarat Servisi’nin yok etmeye yönelik girişimlerini sorgulamakta mıdır? Hayır. Peki, AB’den, Fransa’nın çevre örgütü Greenpeace gemisini, kendi nükleer faaliyetlerini teşhir ediyor diye, batırmasına karşı bir ses çıkmış mıdır? Afrika’da kabile savaşlarında yer alan Avrupa ülkeleri bu durumla ilgili bir soruşturma yapmışlar mıdır? Hâlâ sömürgesi olan Avrupa ülkesi var mıdır? Hayır. AB’yi oluşturan kurumlar ikiyüzlü riyakârdır. Yani Türkiye’ye Irak’a girme der ki ‘ben girsin anlamında söylemiyorum’, ama kendisi topyekün Irak’tadır. Halepçe katliamını soruşturtur, insan hakları açısından Saddam’a yüklenir, ama o kimyasal silahların kimler tarafından temin edildiği hususunu örter. Bunların hiçbiri sömürmeye çalıştığı ülkelere dayatmış olduğu insan hakları ve demokratik değerler içerisinde yer almamaktadır. Böyle bir yapıdaki AB’nin TMY’ye ilişkin söyleyecek sözü ne olabilir ki. Buna karşı ancak Türkiye’deki yurtseverlerin, devrimcilerin barış ve demokrasiyi savunan halkın sözü olabilir. Türkiye’de yasalar çıkartılırken demokratik ilişkiler sakatlanmaktadır. Dahası ülke güvenliği adı altında topluma baskı ve şiddet uygulayabilecek ilişkiler ve güçler yaratılmaktadır. Bu güçlerin Türkiye’de güvenliği sağlamanın tersine, güvenliği tehdit ettiğinin yakın zamanda açığa çıkmasına rağmen Türkiye bu alışkanlığından vazgeçmemektedir. Burada yurtseverlerin, devrimcilerin demokrasiyi savunanların uyanık olması ve halkı da, gücü yettiği oranda bu yasadan medet umanları da aydınlatması gerekmektedir. Terörle mücadelenin adını taşıyan bu yasayla terörle mücadele edilmez. Bu yasanın topluma barış ve huzur getireceği hususunda şüphelerim bulunmaktadır. Bugün yasa çıkartarak toplumu biçimlendirme girişimlerinde şiddete dayalı çözümleri savunanların etkin olduğu görülmektedir. Yasalarla toplumda yaratılacak korku ve baskı ile ülke yönetmek burjuva demokratik ilişkileri savunan ülkelerin tercihi olmamıştır. Aksini savunanların ülekelerinde etkili olduğu dönemler de olmuştur. 12 Eylül bunu denedi. Dünyada Arjantin, Şili denedi. Siz yasayla toplumu susturmaya baskı altında biçimlendirmeye çalışırsanız, arızi bir sonuç alırsınız ve sürekliliği sağlayamazsınız. Üstelik sonuç tepkinin her zaman halkın yararına olmasıda söz konusu olmayabilir ve bu tepki toplumu bir anti-demokratik ilişkiye tepki olarak gelişirken daha baskıcı anti demokratik yönetimlerin iktidarını getirmesine neden olabilir.

    Yasalarla toplumsal sistemi değiştirme çabası Türkiye örneğinde kendini en iyi ‘82 Anayasası ile gösteriyor sanırım…
    12 Eylül Anayasası’nı yapanların darbeci olduğu ve demokratik yollarla gelmediği ortada. Türkiye 12 Eylül Anayasası cenderesinden kendini kurtarmak için mücadele etmedi. Bugün siyasi parti olarak demokrasiden bahseden CHP’nin de, yine liberal kimi solcuların umut bağladığı AKP’nin de bu durum umurunda değil. Türkiye’de öncelikle yapılması gereken, 12 Eylül darbecilerinin yargılanmasıdır. Çünkü bu darbe halka karşı yapılmıştır. Birçok insan katledilmiş, hukuka aykırı birçok iş yapılmıştır. Bu hukuka aykırılık, hukukun tarihsel ve evrensel birikimine ve ilkelerine aykırılık taşımaktadır. ‘82 Anayasası’nın yasa olduğu, ama hukuki bir metin olmadığı tartışılmamıştır bile. 12 Eylül sonrası yenilen solun, kendi değerlerine sahip çıkıp, darbecileri teşhir ederek yargılanmaları için çaba sarf etmeleri gerekiyordu ve hâlâ gerekiyor da. Buna cesaret edilemedi, yürekleri ve akılları yetmedi. Yenilen solun önderlerinden bir kısmı, bu hesabı soramayacağını farkettiği noktada da zaten geçmişinde savunduğu devrimci aydın olma özelliğini yitirmiş başkalaşmıştı. Artık Amerika’da ders verir oldular, Alman istihbaratının elemanı oldular Emperyalist fonların ülkemizdeki temsilcileri oldular. Kalanlarla, 12 Eylül’le hukuksal zeminde hesaplaşmak ve bu Anayasa’yı meşru ve hukuksal yollarla ortadan kaldırabilecek girişimde bulunmak lazım, bu yetmez, 12 Eylül darbecilerini yargılama faaliyetini sürdürmek gerekir. Bu yargılama intikam peşinde olmakla ilişkili değildir. Hapse girmeleri de şart değildir, yaşları da buna müsait değildir. Mesele o cezayı çekmeleri değil, konunun cezasız kalmaması ve darbecilerin yaptıklarının teşhiridir.

    Türkiye’de özellikle “Susurluk kazası” olarak hatırladığımız dönemde açığa çıkan kirli ilişkiler, toplumun devlete ve hukuka olan güvenini büyük oranda sarstı. Bugün ise, gazetelerde çıkan her bir haberde hukuka aykırılıkların sıradanlaştığına ilişkin veriler buluyoruz…
    Baştan dedik ki, hukuk kaba sömürü yasalarıyla olmaz, karşı tarafa yani yönetilenlere, talep etmese bile, bazı haklar verirsiniz, böylece de toplumda herkese eşit davranıldığı hissi uyandırarak kanunlara uyulmasını sağlarsınız. Ayrıca ezilenlerin toplumsal ve tarihsel mücadelelerinin de kazanımlarını egemenlerin hukukuna yazarsınız. Aslında o “eşitlik” mevcut burjuva sistemi içerisinde gerçek karşılığı olan kelime anlamında mümkün görünmemekle birlikte en azından, sistemin devamı için toplumun o eşitlik hissini de kaybetmemesi gerekir. Bizde kaybetmiştir. Susurluk bunu açığa çıkartmıştır. Bizde ayrıcalıklı çeteler oluşmuştur. Her devletin doğal olarak kendini koruma hakkına saygı göstermek başka bir şeydir. O devletin varlığını korumak için dışarıdan ya da kendi vatandaşından gelebileceği ihtimaline karşı varlığını korumasını demokratik hukuk kuralları içerisinde yapması gerekir. Devletin varlığını korumasını hukuk dışı bir yolla devletin resmi kurumlarının dışındaki kişi ve kurumlara tevdi ederek bir faaliyet yürütmesi başka bir şeydir. Bu durum devletin hukuka sığınma yurttaşını hukuka uymaya davet etme hakkını, olanağını da ortadan kaldırır. Devlet, uyuşturucu çetelerine, katil şebekelerine ve silah tacirlerine kendini koruma misyonu veremez. Bunların hiçbirisi devleti koruyabilecek unsurlar değildir. Korumadığı, sadece kendileri için çalıştıkları da ortaya çıkmıştır. Susurluk bunun katalizör görevini görmüş, açığa çıkmasına neden olmuştur. Tarihsel olarak çok önemlidir. Bu çetelerin yargılaması olmamıştır. Toplumdan da böyle bir talep ciddi anlamda gelmediği için, 12 Eylül gibi üstü örtülerek devam etmektedir. Devletin bu durumu açığa çıkartarak bu yola başvuranları yargılaması gerekir. Toplumda, devletin varlığını korurken kendi resmi meşru güçlerine, kendi hukuki güçlerine değil, hukuk dışı güçlere güveniyor hissinin doğması son derece tehlikelidir. Bu bir devletin çözülmesi, dağılması için, devlete duyulan güvensizliğin toplumda hakim olması için yeterli bir sebeptir. Ülkemizde bu yola başvuranların varlığı medyada yazılmış, kimi mahkemelerdeki yargılamalara konu olmuş ancak bu yazılıp çizilenlerin ve kısmi yargılamaların asıl sorumlusu olanlar hâlâ yargılanmamıştır. Bilinmelidir ki, devletin varlığının korunması görevini devletin resmi ve meşru güçlerine demokratik hukuk kuralları içinde yürütmek yerine çetelere hukuk dışı kurumlara verilmesini savunanlar aslında vatana ihanet suçunun potansiyel failleridir. Zira böylesi bir durumun varlığı devlet ile vatandaş arasındaki ilişkinin bitmesi, vatandaşın devlete karşı kendini korumaya çalıştığı bir durumun oluşmasına neden olur.

    Siz aynı zamanda basında “Mısır Çarşısı” ve “Mavi Çarşı” olarak da bilinen davalarda sanıkların avukatlığını yaptınız ve yapıyorsunuz. Her iki dava sürecinde de sanıklar tutuklu yargılandılar. Bu durum ve benzerlerinde, sanıklar davanın beraatle sonuçlanmasına rağmen yıllarca tutuklu kalabiliyorlar. Bu durum yine yargının işleyişinde toplum nezdinde bir güvensizliğin oluşmasına neden olmuyor mu?
    Mısır çarşısındaki bomba iddiası ile başlayan ve başkaca suçlamalarla devam eden dava sonuçlandı. Mahkeme bomba olmadığına kanaat getirdi. Bizim savunmalarımız da o yöndeydi. Davayla ilişkili Türkiye’de çok da örneği olmayan savunmalar yaptık. Dava Yargıtay’da temyiz aşamasında… Türkiye’de bazı davalar maalesef hukuki zeminde yürümüyor. Devlet vatandaşa diyor ki ben yargılamayı şu usullere göre yapacağım, buna uymazsan güvenlik teşkilatı ile bunun gereğini yaparım, zor kullanırım; eğer ona da direnirsen savcılığım var adliyem var diyor. Ancak devletin uyulsun diye koyduğu kuralları ihlal eden ise güvenlik güçleri oluyor. Kuralların içeriğinin ne kadar hukuksal bir metin olduğu ne kadar demokratik bir metin olduğunu tartışmaya fırsat kalmadan var olanında uygulanmaması gibi bir durumla karşılaşıyoruz. Bu ülkede en büyük zarar güvenlik güçlerinin yargıya, yargılamaya müdahale etmesi ya da vatandaşın yargılanırken adil yargılanmadığı ve peşin hükümlü olan bir senaryonun kendisine karşı uygulandığı hissine kapılmasına neden olacağı davranışlarda bulunmasıdır. Bundan süratle uzak durmalıdır. Devlet bütün vatandaşlarına, yönetime uzak, yakın, güvenlik güçlerinin sevmediği veya sevdiği, gibi kriterlere bakmaksızın herkese eşit ve koyduğu kurallara uygun davranmak zorundadır. Türkiye’de yargılamalarda zaman zaman bunlar olmamıştır. Mavi çarşı ile ilgili şubat ayında esasa ilişkin savunmamızda açıklayacağız. Mavi çarşı davasındaki savunmalarımızın demokrasi mücadelesi veren ve talep edenleri ürkütecek bir yanı olabilir. Şubat ayındaki esasa ilişkin savunmamızda da yer aldığı için söylemekte bir sakınca görmüyorum, devlet görevlileri, anladığımız ve dosyada bulabildiğimiz delillere göre Mavi çarşıda gerçek fail diye Emniyet Genel Müdürü tarafından açıkladıkları failleri serbest bırakmışlardır. Bu kişilerle ilgili deliller dosyadan çıkartılmıştır. Mevcut sanıkların gerçek fail olma ihtimalleri bu nedenle tartışmalıdır. En azından bu durumu savunmamda belge ve delilleriyle ortaya koyacağım. Hukukçu olarak mahkemenin hükmünü tabii ki çok önemli buluyorum. Savunmalarımızı değerlendirecek ve karar verecektir. Kararının savunmamızı karşılayacak gerekçelere dayanacağını umuyorum.

    19 Aralık 2000 tarihinde onlarca kişinin öldüğü, yüzlerce kişinin yaralandığı “Hayata dönüş operasyonu” ile tecrit ülke gündeminin merkezine oturdu. Şu anda yüzlerce devrimci hükümlü F tipi cezaevlerinde tutuluyor. Avukat Behiç Aşçı ise 270 güne yakın bir süredir tecrite karşı ölüm orucu eyleminde. Süreci nasıl değerlendiriyorsunuz?

    Oldukça zor bir iştir bir insanın ölüm orucuna yatması. Bunun yüzlerle ifade edilen bir sayı olmasının ise maalesef şu anda toplumda bir karşılığı yok. Bu toplum, hassasiyetini ve duyarlılığını kaybetmiş durumda. Behiç’in ölmemesini diliyorum. Kendisini hem tanımış olmam, hem de bir insan olarak ölümüne çok üzülecek insanlardan biri olmam nedeniyle… Ama ölüm orucu eyleminde ısrar eden arkadaşların kendi tercihleridir, ona söylenecek bir sözüm yok. Kişisel olarak şunu farketmelerini dilerim. Tecrit konusunda talepleri çok doğru, söylediklerinde herhangi bir yanlışlık yok. Ama toplumsal karşılığını örgütlü bir tepki şeklinde bulmayan bu eylemin sona erdirilmesi gerekir diye düşünüyorum. Toplumsal karşılığını bulabilecek bir çalışmadan sonra tecrit sorunun gündeme getirilmesinde yarar var. Çünkü insanlar ölüyor. Türkiye’nin AB ile kurmuş olduğu ilişkiler, mevcut hükümet, dahası iktidar olabilecek muhalefet, hiçbiri tecrit sorununla ilgilenmemektedir. İnsan ölümü kendilerini ilgilendirmemektedir. Meclis başkanı ilgilenir gibi yaptı ancak O da cumhurbaşkanı olabilir miyim diye sadece shov yaptı. Çok da ayıp bir şekilde önce yanında olduğunu açılayıp, daha sonra da bir örgüt üyesi olduğu gibi anlamsız ve çok itici bir bahaneyle desteğini çektiğini söyledi. Bir insanın onay vermediği bir düşüncesi olduğunu farz etse bile ne düşündüğünün, neyin üyesi olduğunun ne kadar önemi var? Talebi doğruysa ve bu talebin haklı olduğunu görüp bu talep uğruna hayatını ortaya koymuşsa, eğer siz de yetkili bir yerdeyseniz yapabileceğiniz tek şey, onun inançlarının ve yahut da yakınlarının nereli olduğuna bakmaksızın destek vermenizdir. Oysa Bülent Arınç’ın yaptığı davranış insan kullanmanın dışında bir davranış değildir. İnsan kullanıyorlar, ama kullanmaya kalktığı insanlar ölüme yatmış insanlar. O yüzden çok itici geldi bana bu durum. Ama tecrit sorununun şu an çözülme ihtimalinin düşük olduğu, hükümetin bu konuda kulaklarının kapalı olduğu, Adalet Bakanı’nın artık ilgilenmeyeceğini ifade ettiği, toplumsal olarak bulunduğumuz aşamada duyarlılığın olmaması son derece ürkütücüdür.

    İstanbul Barosu’nun ya da Çağdaş Avukatlar Grubu’nun tecrit ya da diğer siyasi başlıklarla ilgili tepki göstermek ve örgütlemek gibi bir gücü, enerjisi ve niyeti var mıdır?
    ÇAG’ın bugün için böyle bir kadrosu yok. ÇAG sol niteliğini yitirmek üzere, hatta bana göre büyük ölçüde yitirmiş olan bir yapıdır. ÇAG liberal, sermaye yanlısı, gelmiş olduğu son nokta itibariyle de halktan kopmuş bir görünüm arz etmektedir. Süratle bu konumunu terketmesini umuyorum. ÇAG’ın bugünkü hali düşünüldüğünde buradan bir toplumsal tepki ummanın doğru olmadığını düşünüyorum. Baro ise, ki tecrite karşı eylemi yapmasını bile beklemiyordum, üzerine düşen görevi yerine getirdi, ama eylemini kitleselleştiremedi. Baro’nun yönetiminde ÇAG olsaydı acaba ne yapabilirdi diye bakmak gerekir. Emin olun bizim de çok şey yapabileceğimizi düşünmüyorum. Türkiye’de bugün cezaevleri, sol siyaset gündemden düşmek üzere. Artık kişisel olarak herkesin kendini kurtarma, manüple edilmiş bu toplumda tüketme peşinde koştuğu bir başka dünya, garip şizofrenik bir ilişki içerisindeyiz. Toplumsal değerlerin yok edilmesi ve yeniden inşasının da manüple edilmiş toplumda devrimcilerin işi olması, ancak güçlerinin de yetersiz olması karşısında ben, Baro’nun da çok fazla bir şey yapabileceğini düşünemiyorum. Ne olabilirdi? Belki Baro yönetimi bizde olup da, Türkiye’deki diğer barolardan da destek alarak tepkiyi kitleselleştirebilir, katılım beşyüz, bin değil de on bin avukatla eylem yapabiliyor olurduk. diğer illerden temsilciler yerine avukatların gelmesi sağlanabilirdi… Yönetimde olsaydık bu dediğimizi de belki yapabilirdik. Kitleselleşmiş şekilde oluşan bir tepkinin karşılık bulabileceğini düşünüyorum.

    AB süreci, ABD’nin Ortadoğu projeleri, Irak’a müdahalesi vb. başlıklarda hukukçuların, sadece mesleki bir örgütlenme anlamında değil, siyasi gündeme müdahil olabilecekleri bir örgütsel mekanizmanın oluşturulması ne kadar mümkün ve gerçek? Tam da bu noktada Yurtsever Cephe ve YC Hukukçular İnisiyatifi sizce mücadelenin neresinde duruyor?
    Toplumsal çözümleme ve müdahale asla meslek kuruluşlarıyla mümkün olmayacaktır. Meslek örgütleri sadece toplumsal durumu değiştirebilecek bir gücün parçasını oluşturarak çözüme katkı koyabilirler. Hukukçular meslek örgütleri içerisinde faaliyet sürdürürken toplumsal hayata müdahale edebilirler, ama bunu, toptan düzeltmek için yani devrim için mücadele şeklinde yapamazlar. Siyasal hayata doğrudan müdahale edip, siyasi iktidarı devirebilecek bir iş yapamazlar, bu gerçekçi de değil. Ne yapılabilir? Örneğin kendi hukuksal alanlarından müdahale edebilirler. Süratle değişen yasalara karşı tepki örgütleyebilirler. ÇAG’ın aslında son dönemde iki başlığa takılı kaldığını görüyoruz. İnsan hakları üzerinde çok fazla duruyorlar. Bu “insan hakları” kavramı kulağa hoş geliyor ancak çok gerçekçi değil. Örneğin okuma hakkının bir insan hakkı olması, kişinin okuyabileceği iktisadi koşulların yaratılmaması halinde bir anlam ifade etmez. Okuyabilme koşullarını yok eden bütün yasaları hesap ederek, insanın insan gibi varolabileceği koşullara ilişkin düzenlemelere müdahale etmek gerekiyor. Hukukçular bunun teşhirini yapabilirler, buna müdahale edebilecek güçleri oranında müdahale edebilirler. Ama siyasi örgütlerin yerine soyunmamak kaydıyla, yani bunu ölçülü olarak yapabilirler. Bunu daha iyi ifade edebilmenin yolu, daha politik olan siyasi gruplardır.

    Yurtsever Cephe, bunun bir örneğidir. YC tek bir düşünce etrafında değil, zaten isminden de anlaşıldığı gibi, daha geniş, farklı düşünebilen ama aynı hatta giden bireylerden oluşan bir yapı. Burada bahsedilen farklılık başka dünyaların insanları ile yani islamcı, faşist dünyanın insanları ile biraradalık değil tabii ki. YC’de hukukçuların katkısı bu anlamıyla daha politik olcaktır. YC böyle bir politik tercihi kullananların, doğrudan halktan yana, anti-emperyalist olduğunu söyleyenlerin biraraya geldiği; dolayısıyla da YC, emperyalizme karşı tekellerin Türkiye’deki faaliyetlerini hukuksal olarak masaya yatırabilen, emekçilerin aleyhine çıkan yasaların kimin lehine olduğunu inceleyebilen, özgürlük kavramının sadece bir kavram olmadığını, bunun toplumsal karşılığının neler olması gerektiğini ifade etmeye imkan da sağlıyor… YC bu anlamıyla politikaya doğru olarak bulaşıyor. Ben zaman zaman YC hukukçular insiyatifine katılıyorum ve destekliyorum. Bu anlamıyla YC Hukukçular İnsiyatifi hukukun toplumsal ilişkiler üzerinden çözümlemesini yapmaya çalıştığına tanık olmaktayım.

    Hukukçular İnisiyatifi’nin, örneğin ABD’nin uluslararası hukuku dahi tanımayan terörist bir devlet olduğunu teşhir etmesi için çaba sarf etmesi gerekir. Hatta daha ileriye gideyim, BM’nin aslında milletler arasında adalet ve barış tesis etmek için kurulmuş bir teşkilat olmadığını, kuruluş biçiminden uygulamada yaptıkları ayrıcalıklara kadar anlatabiliriz. Irak işgalini tartışarak işgalci/terörist/direnişçi kavramlarının hukuksal karşılıklarını Irak sınırları içerisinde ele alıp tartışmalıyız.

    Siz ayrıca Jose Marti Küba Dostluk Derneği’nde oluşturulan, ABD’de hiçbir dayanak olmaksızın tutuklanan ve savunma hakları ABD hükümeti tarafından engellenen Kübalı beş yurtsever ile ilgili komisyonda faaliyet yürütüyorsunuz. Çalışmalarınız konusunda kısaca bilgi alabilir miyiz?
    Avukat arkadaşlarla beş kişilik bir komisyon oluşturduk. İlk olarak materyal topluyoruz. Amerikan Anayasası, ceza hukuku, usul hukukları, istinaf mahkemeleri, temyiz mahkemeleri, toplanan deliller, tanıklar gibi materyalleri biraraya getirmeye çalışıyoruz. Şubat ayı içinde de bir söyleşi düzenlemeyi düşünüyoruz. ABD’nin Küba’da bir dönem yürütülen, 2000’den fazla insanın yaralanmasına, yüzlerce insanın ölümüne yol açan terör faliyetlerini, sosyalizme karşı yönelmiş olan şiddet ve teröre karşı kendi ülkesini savunan yurtsever insanların bu faaliyeti sürdürenleri deşifre etmesine göstermiş olduğu tepki olarak görüyoruz. Çünkü bu yargılanan Beşli herhangi bir şiddet eylemine karışmamışlardır, sadece sahte nüfus kağıdı kullanmaya ilişkin bir ihlal vardır, onun dışında Amerikan yasalarına bir aykırılık söz konusu değildir. Ama bu beş yurtsever şunu yapmıştır: Mıami’de Amerikan derin devleti diyebileceğimiz ilişkilerle örgütlenen bir terör faaliyetini açığa çıkarmışlar, deşifre etmişlerdir. Biz de Amerikan adaletini deşifre etmeyi düşünüyoruz. ABD’yi deşifre etmeye gerek yok bütün dünya biliyor, ama tekrar hatırlatmakta bir zarar da yok. ABD yönetiminin hiçbir bilgi ve belge olmadığı halde Kübalı yurtseverlere karşı casusluk suçlamasının kaynağında, bu çetenin ancak devlet ile ilişkili olması yatıyor. Aynı bizde olduğu gibi… Bunu açığa çıkarmaya çalışıyoruz. O Beşli’nin de yurtsever olduğunu sosyalist Küba’yı savunduğunu ve bunu savunurken Amerikan halkına bir zarar vermediğini, Amerikan halkının hayatlarını rizikoya atan her hangi bir şiddet faaliyetinde bulunmadıklarını anlatarak serbest bırakılmaları için katkı sunmaya çalışıyoruz.

    Kolay gelsin ve güzel sohbet için de teşekkürler.
    Ben teşekkür ederim.

    soL Bülten habermerkezi
    Gazetemizde yayınlanan yazılar kaynak gösterilerek kullanılabilir.

    https://karsiliksizcek.wordpress.com/2009/10/30/cek-magduru-ankara-ziyareti-ardindan/

Yorum yaparak destek olabilirsiniz

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s